Çağrı Işık

- Herkesin yaşadığı sorunlar kendince büyüktür demek, empati kuramayan sığ düşünceli insanların sığındığı bir kalkandan ibaret. - Ağır konuşuyorsun Hugo. Daha kibar konuşabilirsin. - Konuşmuyorum! Bir kez olsun haklı çıkmak istiyorum hepsi bu. Söylediğim her şeye muhalefet olacaksın yine bilmiyor muyum sanki. - Doğru konuştuğun hangi konu olursa olsun sana hak verdim, bugün konuşursan yine hak veririm neden böyle şeyler söylüyorsun? Kalbimi kırıyorsun. - Hay sıçayım kalbine! 60 senedir...

Bir gül bahçem olsun istiyorsam önce niyetlenmeliyim. Yolumun aktığı yerde gözümü alamayacağım bir nehir geçmesini istiyorsam acıdan bağıra bağıra ağlamalıyım. Yolum güneşli, karanlıktan soyutlansın istiyorsam, uykusuzluktan kan dolmalı gözlerim. Beklentiye girmeden, ‘’nerdeyse olacak’’ demeden bitirmeliyim bu işi. Ama kimi kandırıyorum. Açık konuşmalıyım. Bir gül bahçesi istiyorsam, yalansız olmalı bu. Çünkü varlık ve yokluk arasındaki tüm gerçeklere, yani…hayata karşı, beklentilerim...

Bir sonbahar sabahı, güneş ışığının önemini yitirdiği bir anda, saçlarından keder akan ama bu kederin ağırlığını taşıyamayan bir kız sessizliğin içinde varlığını belli eder. Derme çatma bir evin banyosunda, her an düşecekmiş gibi duran soluk, gri çerçeveli aynaya uzun uzun, kendisinden medet umarmışçasına bakar. Aynadaki kendisinin dile gelmesini bekler. Ama sesler yalnızca içindedir; ruhunda… Üstesinden gelemediği bir gücün elinde tıkanıp kalır. Bedeni, onun iradesi dışında hareket etmeye...